De school (2)

Deel 1 nog niet gelezen? Klik hier

Tchaikovsky leert het armoedige Russische landleven kennen op zijn wandelingen rond Maidanovo. Hij ontdekt dat de boerenkinderen niet naar school gaan.

Eine_KopekeMijn wandelingen werden er niet eenvoudiger op. Ik gaf de kinderen van het dorp af en toe wat muntjes, vijftien of twintig kopeke, louter om een glimlach te zien verschijnen op de gezichten van die kleine scharminkels. Maar wat heb ik mij daarmee op de hals gehaald! Het nieuws dat die baardige heer in dat grote huis kopeken uitdeelde, ging als een lopend vuurtje door het dorp en langs de boerderijen. Als ik wandelde, doken er voortdurend kinderen op die mij vragend aankeken en hun hand ophielden. Het bedelen nam zulke grote vormen aan, dat ik steeds meer moeite moest doen om on­gestoord te kunnen wandelen. Ik veranderde het tijdstip, de route, mijn kleding, maar de kinderen hadden mijn trucjes snel door en mijn vrij­heid was meestal van korte duur. Ook volwassenen kregen de smaak te pakken en kruisten mijn pad in de hoop op een paar kopeken.

Een ongeletterde boer
Ik had er natuurlijk mee op kunnen houden om mijn rust te her­overen. Maar laatst kwam ik een leuke jongen tegen, ongeveer zo oud als mijn neef Bob. Hij was bezig met een vlieger, die hoog in de lucht heen en weer deinde op de wind.
‘Hoe heet je?’
‘Egor Tabachok, heer.’
‘Mooie vlieger!’
‘Zelf gemaakt, heer.’
‘Mag ik hem eens vasthouden?’ Egor overhandigde mij de klos touw. De wind viel wat weg en de vlieger begon te dalen.
‘U moet de klos op en neer bewegen!’ riep hij en deed de beweging voor. Ik deed hem na en tot mijn verbazing klom de vlieger weer om­hoog. We raakten aan de praat. Egor woonde in het dorp, werkte mee op de boerderij van zijn ouders en trok ’s avonds met zijn vrienden door de velden. Het leek mij een intelligente jongen, maar zonder scholing zou hij een ongeletterde boer blijven. De dichtstbijzijnde school lag op een afstand van zes werst.
‘Je hebt mij nog niet om geld gevraagd!’
‘Vergeten mijnheer’, zei hij schuldbewust, alsof hij iets belangrijks had nagelaten. Ik gaf hem meer dan de andere kinderen. Zijn ogen gingen glimmen.

– wordt vervolgd, zie deel 3 

Advertenties

2 gedachtes over “De school (2)

  1. Pingback: De school (1) | De dood van Pyotr Ilyich

  2. Pingback: De school (3) | De dood van Pyotr Ilyich

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s